حرفها و ناگفته هاي من

سه شنبه 1 مرداد 87

asemooni-e-man — Tue, 22 Jul 2008 11:03:18 GMT

دوشنبه هفته پیش اسكيت هامون رسيد! با كمك مربي پوشيديم و حالا ما بوديم و يه اسكيت نو كه نمي شد باهاش راه رفت! آخر جلسه مربي مي گفت به نسبت جلسه اول خيلي خوب مي ريد... الله اعلم...

يه كم رو بحث رفرنس هاي تزم كار كردم! مردم تا جمع و جورشون كردم!‌... 13 صفحه... همه با فونت 12 و بدون هيچ فاصله اي بين خطوط ...

سه شنبه مامان اينها رسيدند تهران... چهارشنبه هم ظهر با مامان و ماماني رفتيم كرج... عقد... آرايشگاه... آتليه... تالار... اولين باري بود كه خواهر عروس شدم! پنج شنبه و جمعه هم همش به مهمون بازي گذشت... 30-40 نفر از اين خونه به اون خونه ... جمعه تو باغ دايي جان تصميم گرفتيم كه اسكيت تمرين كنيم كه خدا رو شكر فهميديم كه هنوز چقدر اسكيت بلد نيستيم! چنان مي خوردم زمين كه دوباره جاي كبودي ها رو دست هام موند!

مقاله رو هم داداشي اديت كرد و برام فرستاد و من هم براي استاد راهنما فرستادم... كنفرانس هم برنامه ارائه رو داد... چقدر حيف كه نمي تونم برم... استاد راهنما هم سريع اديت كرد و دوباره برام فرستاد... پروسه اديت كردن دو سه روز به طور مداوم از طرف من و استاد ادامه داشت... بالاخره تموم شد و استاد برام متن نهايي رو فرستاد. حالا فقط بايد به فرمت كنفرانس دربيارم كه ديگه از عهده من خارج هست! خدا بهم رحم كنه با اين اعتمادي كه به استاد آمار كردم!‌ حتي استاد راهنما هم مي گفت كه مطمئني اون قراره برات به اين فرمت دربياره؟!!! اون در حالات عادي اش هم يهو غيبش مي زنه و سه ماه ديگه پيداش مي شه! خلاصه كه نگرانم اساسي!

از كلاس اسكيتمون باز هم بگم كه ديروز هم در حالت راه رفتن، پاي راست رو براي پنج ثانيه بلند كردن تمرين كرديم. الان مي تونم حداكثر چهار ثانيه روي پام وايستم! كلا مربي مي گفت مي توني خوب تعادل حفظ كني، فقط يه كم مي ترسي!

یک شنبه 23 تیر 87

asemooni-e-man — Sun, 13 Jul 2008 11:11:31 GMT

استاد راهنما هم تو يه اقدام عجيب و نادر، يك صفحه از مقاله ام رو اديت كرد و برام فرستاد! فرداش زنگ زدم و ازش كلي تشكر كردم! مقاله رو هم براي كنفرانس، شش صفحه كردم و براي داداشي فرستادم تا برام اديت كنه. خودم هم دارم روي اديت متن تزم كار مي كنم.

از دختر دايي بگم كه خلاصه با كلي عذرخواهي و منت كشي قضيه حل شد و چهارشنبه اين هفته هم جشن عقد هست و همه فاميل دعوتند... فقط از شمال رفتن ما رو انداخت! خواهري هم جمعه امتحانش رو داد... جمعه هم با داداشي رفتيم و قرارداد مستاجرمون رو تمديد كرديم.

هفته پيش، هفته واقعا خسته كننده اي بود. هفته آخر كلاس زبان بود و فشار درس! هر روز حدود 9 صبح رفتم شركت!‌ امتحان زبان رو كه دادم، واقعا انگار بار سنگيني رو از روي دوشم برداشتند! همون چهارشنبه رفتم كلاس اسكيت اسم نوشتم!‌ ديروز هم اولين جلسه كلاس بود... راه رفتن با اسكيت سخت تر از اون چيزي بود كه فكرش رو مي كردم! ولي ارزشش رو داره... فقط ديروز هفت- هشت باري زمين خورديم و دست و آرنج نموند برامون! فكر كن... جلسه اول... بدون وسائل ايمني... با يه اسكيت درب و داغون... دو دقيقه از شروع كلاس نگذشته كه مربي مي گه بيا وسط زمين! هرچي هم سعي مي كني با منطق! قانعش كني كه بابا جان، من هنوز نمي تونم تعادلم رو حفظ كنم، به خرجش نمي ره! بعد مياد دستت رو مي گيره و مي گه بيا با هم بريم! يه كم مي ريد و بعد دستت رو ول مي كنه و مي گه خودت راه برو!... نتيجه اين شد كه مربي آخر كلاس مي گفت شما كه با اين اسكيت درب و داغون مي تونيد اينجوري راه بريد، مطمئن باشيد خيلي زود ياد مي گيريد! بسي خوشحال شديم! از همون جا هم سفارش داديم كه برامون اسكيت بيارند با وسائل ايمني! جالب مربي بود كه مي گفت وسائل ايمني براي چي مي خواهيد بذاريد؟ اينها مال بچه هاست!!!

یک شنبه 16 تیر 86

asemooni-e-man — Sun, 06 Jul 2008 07:58:18 GMT

سه شنبه هفته پيش با داداشي براي هر دو تا كنفرانس ایميل زديم كه proceeding رو چطوري مي تونيم بگيريم؟ حاصل اين شد كه كنفرانس كانادا فقط talk presentation هست و ارزش نداره كه برم! دنبال ويزا هم رفتم... ولي بهم گفتند اگه نري، خيلي بهتره... به احتمال خيلي زياد reject مي شي! اين شد كه احتمالا نمي تونم برم! كلا در عرض دو روز از عرش به فرش تنزل مقام يافتيم!‌

چهارشنبه هفته پيش رفتيم شمال... نرسيده رفتيم خونه مامان بزرگ! پنج شنبه عصر هم رفتيم آرايشگاه و من دوباره موهام رو كوتاه كردم و دخترعموجان كنكوري ما هم بند و ابرو!!! اون هم دقيقا يك روز قبل از كنكور!!! ما چطوري كنكور داديم و اين چطوري مي ده! ما اون موقع چي برامون ارزش محسوب مي شد و اين چي براش ارزش محسوب مي شه! جمعه صبح هم رفتم رسوندمش سر جلسه كنكور... بيچاره تا چهار صبح نخوابيده بود! ظهر هم با مامان رفتيم دنبالش و آورديمش! جالب اينكه مامان سر جلسه كنكور هيچ كدوم از ماها نيومده بود و كلا اولين باري بود كه استرس پشت در جلسه كنكور رو تجربه می کرد...

شنبه صبح برگشتيم تهران... ولي نرفتم شركت... يك شنبه از 7 صبح تا 5 بعد از ظهر تو يه جلسه بودم!!! سه شنبه هم جلسه، چهارشنبه هم تا 10 شب جلسه، پنج شنبه هم تا 6 عصر جلسه!!! حالم از هر جي جلسه هست ديگه رسما به هم خورد!!!‌ ولی خوشم اومد که تو جلسه ها کم کم دارم با بزرگان می پلکم... يه شب هم خواب ديدم كه استاد آمار بهم گفته تا شهريور ميام جلو!!!

چهارشنبه به استاد راهنما زنگ زدم... فرمت كنفرانس يه فرمت اجق وجقي هست كه شده قوز بالا قوز اين كنفرانس! استاد گفت كه متن انگليسي البته سليقه اي هست، ولي بابد روش كار كنيم... و اين به صورت محترمانه يعني متن انگليسي ات خوب نيست! ... حالا كلا 20-25 روز وقت داريم كه مقاله رو به فرمتشون دربياريم و براشون بفرستيم... به استاد آمار زنگ زدم و ظاهرا مشكل فرمت حل شد، چون گفت متن انگليسي ات رو بده من تا برات به اين فرمت دربيارم J.

يه روز هم با assistant صحبت كردم... خبر بهم رسيد كه clement بدون سروصدا دفاع كرد... نمي دونستم چي بگم وقتي براي بچه ها بهونه الكي آورد كه استاد راهنمام مي خواست بره و مجبور بودم زود دفاع كنم! هنوز نمي دونم كه بهش تبريك بگم يا نه... ولي خيلي آدم ضعيفي بود... خيلي ضعيف تر از اون چيزي كه مي تونستم تصورش رو كنم... عجب دنياييه... آخر هفته رفتيم خونه داداشي... اون هم كلا به هم ريخته... دايي هم يه دفعه قاطي كرده و بعد از بله برون، به يه بهانه مسخره برنامه رو به هم زده... ديروز كلي تلاش كردم تا دختردايي رو آرومش كنم... كلا كه انگار همه يه چيزي خوردند كه قاطي پاتي كردند رفت! L

مقاله دوم رو هم انگليسي اش كردم... ولي فعلا تو اولي اش مونديم... تا بينيم چي مي شه...امروز هم با استاد راهنما صحبت كردم... قرار شد بشينه سر مقاله اولي و درستش كنيم با هم...

بهترين جمله اي كه هفته پيش شنيدم: بشين سالار... دنيا، دنياي نامرديه...

سه شنبه 4 تیر 87

asemooni-e-man — Tue, 24 Jun 2008 08:06:46 GMT

پنج شنبه رفتم بانك و كلي كار بانكي انجام داديم…بعد هم با الهام قرار گذاشتمش و ديدمش… كلا آخر هفته دلگيري بود… گرچه خيلي خبرهاي خوب شنيدم… پنج شنبه ظهر پسردايي جان زنگ زد و يه خبر كاملا داغ بهم داد… فردا… خواستگاري دختردايي… باورش خيلي سخت بود… با اين دايي جان ما كه حدود 9-10 ماه مخالف عروسي بود، يهو كوتاه اومد و اجازه داد كه بيان جلو… بعد هم ديدن الهام و زندگي متاهلي او… غروب هم دخترخاله كه هنوز ذوق شوهرش رو داره… گاهي كم ميارم بابت تنهايي… جمعه هم آنلاين خبرهاي مراسم خواستگاري دستم رسيد… خدارو شكر همه چي به خوبي تموم شد …

همون جمعه يه ايميل بهم رسيد از يه كنفرانس تو كانادا كه مقاله ام براي ارائه قبول شده… واقعا ذوق كردم… عين همون آدامس دوران بچگي… تو اين چندسال هيچي نتونسته بود تا اين حد من رو سر ذوق بياره! گرچه فرداش كه با استاد راهنما صحبت كردم، قانعم كرد كه نرم… جمعه بعد از مدت ها استخر هم رفتم…

جديدا رفتم تو خط اسكيت… عشق هميشگي و تاحالا ناكام مانده من! يه روز رفتم يه پيست و شرايط رو پرسيدم… بعد از تموم شدن اين ترم زبان، حتما مي رم آموزش… احتمالا دو-سه هفته ديگه… فقط مي ترسم روز دفاعم مجبور شم با دست و پاي شكسته برم سر جلسه دفاع!

براي كنفرانس آلمان هم بايد براي ويزا سريع درخواست كنم… خيلي اميدوار نيستم كه بتونم ويزا بگيرم.گرچه از كنفرانس Invitation Letter خواستم و اونها هم برام فرستادند...

ديروز هم براي اولين بار مجبور شدم تنها برم جلسه و همه كاره جلسه هم خودم باشم... اولش شوكه شده بودم... ولي كم كم خوشم اومد... امروز هم جشن روز زن هست تو شركت كه اصلا حوصله اش رو ندارم و نرفتم...

خواهري تو شمال دو روز پيش سرش خورد به ميله و يه هفته مرخصي بهش دادند! خدا خيلي بهمون رحم كرد كه به خير گذشت...

فردا مي ريم شمال... روز مادر و عيادت خواهري و ... خلاصه بهونه است كه جور مي شه تا حتي با تاخير هم كه شده، بريم براي تبريك روز مادر... گرچه به شخصه معتقدم اين چيزها براي گول ماليدن سر زنها است... وقتي از كسي، حق و حقوق واقعي اش رو دريغ مي كنند، يه تبريك و يه هديه كوچيك چه ارزشي مي تونه داشته باشه؟...

چهارشنبه 29 خرداد 87

asemooni-e-man — Wed, 18 Jun 2008 08:24:18 GMT

تو جاي جديد جا افتاديم... هنوز تلفن نداريم... ولي حداقل برق و اينترنت و كولر داريم! چهارشنبه عصر با كمك داداشي خارجكي مون تو اون كنفرانس ثبت نام كردم... بعد هم رفتم انقلاب و مدارك ترجمه شده ام رو گرفتم.

از همون چهارشنبه اوضاع معده ام كمي به هم ريخت، ولي سعي كردم بهش اهميتي ندم... پنج شنبه عصر با خواهري و دختردايي جان رفتيم گلديس و يه كم كيف و كفش خريديم... قرار بود با خانم داداشي اينها شب بريم بيرون كه عصر زنگ زد و گفت كه برنامه رو بذاريم براي فرداشب... جمعه عصر فشارم اومد پايين و اوضاع معده ام خيلي افتضاح شد و دقيقا وقتي كه قرار بود راه بيفتيم بريم سر قرار، با خواهري و داداشي و خانمش رفتيم درمانگاه، زير سرم و داروي آنتي بيوتيك... بعد كه حالم كمي بهتر شد، قرار رو دوباره و با يك ساعت تاخير گذاشتيم... كه اون يك ساعت از طرف ما شد 1.5 ساعت! كلا به قول خانم داداشي نشون داديم كه هميشه با تاخير همه جا مي ريم! در كل شب خوبي بود...

بايد مي رفتم آزمايش مي دادم كه تنبلي كردم و نرفتم... حس مي كنم هنوز كاملا خوب نشدم... از شنبه هم ترم جديد كلاس زبان شروع شده... خدائيش ديوانه ام من... از 6.8 تا 8.15 شب كلاس دارم و تقريبا هر شب ساعت 9 مي رسم خونه! من... با اين همه بي وقتي... از 7 صبح تا 9 شب بيرونم... ديگه از فوتبال هم افتادم... واقعا نمي تونم هر شب تا 1-1.5 صبح بشينم و فوتبال هم ببينم!!! شنبه هم از اون كنفرانس بهم ايميل زدند كه حالا مدرك بفرست كه مطمئن شيم student هستي! كه ما هم گفتيم چشم و فرستاديم... دوشنبه، تو يه اقدام انتحاري، استاد راهنما بهم ايميل زد كه Call me please ... همين... با سر براش زنگ زدم و گفت مقاله ات رو خوندم و بيا اينجا كه نظرام رو بهت بگم... همون روز، استاد مشاور هم نظراتش رو ايميلن برام فرستاد و كلا فكر مي كنم كه الان رو مد "زندگي شيرين مي شود" هستم...

ديروز هم رفتم پيش استاد راهنما... خوشم مياد هرچي من پر از استرس هستم و مي خوام با يه دستم، همزمان چند تا هندونه بردارم، اين استاد راهنما خونسرده و دوصفحه-دو صفحه مقاله رو اديت مي كنه و مي ره جلو!!! گفت كه تزت رو مي خواي چيكار كني؟ گفتم: ديگه تو مرداد مي خوام دفاع كنم، راستش حس مي كنم خسته شدم ديگه...

بعد، رفتم پيش استاد راهنماي دوم... كلي با هم گپ زديم و از تزم پرسيد و ... گفت: يه روز با استاد راهنمات صحبت مي كردم، از تو پرسيدم و اينكه چطور كار مي كنه؟ استاد راهنمات هم گفته: خوب كار مي كنه، واقعا وقت مي ذاره!!!... و قيافه من موقع شنيدن اين حرف: معععععععع...

مقاله اديت شده رو هم امروز دوباره فرستادم براي استاد راهنما...

دوشنبه 20 خرداد 87

asemooni-e-man — Mon, 09 Jun 2008 13:30:18 GMT

و چند روز نفس كشيدم زندگي رو تو شمال...

دوشنبه صبح رفتم دانشگاه و يه تاييديه دانشجويي گرفتم. بعد هم زنگ زدم براي استاد راهنما و گفتم كه abstract مقاله ام پذيرفته شده... تحويلم گرفت!!!... دنيا رو مي بيني... صحبت كرد و كمي راهنمايي ام كرد... اي خدا...چي بگم والا... دوشنبه ظهر لحظه آخر و با كلي استرس به ماشين رسيدم و دو برابر قيمت معمول هم پول داديم تا برسيم شمال... عصر شمال بوديم و دخترخاله هم پيش ما بود... دايي اينها زودتر از ما رسيده بودند شمال... سه شنبه بچه ها رفتند دريا و من پيچوندمشون... عصر هم رفتيم بازار... چهارشنبه صبح هم داداشي اينها بعد از 12 ساعت تو راه بودن، رسيدند شمال!!! ماشين دوباره اذيتشون كرده بود تو راه!‌ خاله و اون دايي هم اومدند... ظهر هم با خواهري و دخترخاله جان بعد از 12 سال رفتم چهارشنبه بازار هفتگي... چقدر ياد جووني ها كردم و چقدر خرت و پرت خريديم... عصر هم مراسم سالگرد بابابزرگ بود و بعد هم با بچه ها رفتيم لب رودخونه... پنچ شنبه عصر هم رفتيم سر خاك بابابزرگ... بعد هم بازار... جمعه داداشي اينها و دايي و خاله همه از ترس ترافيك زود رفتند. ظهر رفتيم خونه زن عمو... شنبه هم خونه مامان بزرگ و بازار و خونه خاله و ... خلاصه كه تا چشم به هم زدم، اين چند روز هم گذشت و فقط زحمت كشيدم و يه كم مقاله رو اديت كردم و براي داداشي فرستادم تا اون هم بخونه! یه روز هم موهام رو رنگ کردم، البته هم رنگ موهای خودم، دیگه مادرجان، پیریه و یه عالمه موی سفید!... يك شنبه ظهر هم اومديم تهران... سريع رفتم و ز ا ر ت ع ل و م ... اونجا هم بازار شامي هست براي خودش... همش پاست ميدن اين ور و اون ور... بعد هم رفتم دارالترجمه و قراره چهارشنبه تاييديه انگليسي رو بگيرم... وقتي رسيدم خونه، عملا جنازه بودم... چهار بعد از ظهر... تو تهران با 40 درجه گرما، بدون ناهار... از صبح هم تو ماشين... خلاصه كه هنوز زنده ايم...

امروز هم به میمنت مانتوی نوام، تو شرکت دوباره اسباب کشی کردیم و اومدیم بالا... خدا می دونه اینجا تا کی دوام میاریم؟...

و باز هم سالي ديگر گذشت... 9 سال است كه نديدمت... چقدر زود گذشت بابابزرگ... 9 سال... 9 سال بدون تو... الان ديگه برات گريه نمي كنم... به نبودت عادت كرديم... شايد خيلي ها حتي حاضر نباشند 5 روز تعطيلي شون رو به خاطر تو بيان شمال... چه تلخ است دنيا... كه حتي بچه هات...حتي نوه هات هم فراموشت كردند... چه بي رحم است دنيا، بابابزرگ... زمان چه ها كه با آدم ها نمي كند...

و باز هم از تو جدا شدم... چقدر جلوي خودم رو گرفتم تا گريه نكنم موقع جدا شدن از تو ... چقدر بدم من و چه مسيري رو انتخاب كردم براي زندگي... كه تو اونجا و من اينجا... بدون تو... تو اين شهر بي در و پيكر... چقدر ظلم مي كنم در حق تو ... چقدر ظلم مي كنم در حق خودم... چقدر تنگ است دلم برايت... فقط يك روز است كه صدايت رو نشنيده ام مادر... چقدر گاهي دلم تنگ مي شود برايت...

یک شنبه 12 خرداد 87

asemooni-e-man — Sun, 01 Jun 2008 05:10:18 GMT

پنج شنبه هفته گذشته، Interview زبان رو دادم. فرداش هم جواب رو گرفتم. بد نبود... ولي اون چيزي كه مي خواستم هم نبود. همون پنج شنبه با چند تا از دوست هاي خواهري رفتيم بيرون. جمعه هم رفتيم خونه دايي جان، كرج... ماشين جديدش رو هم ما افتتاح كرديم!

استاد نمي خواد براي مقاله وقت بذاره.. من هم تقريبا بي خيالش شدم. ولي ته دلم ازش ناراحتم. مي ترسم اون جذبه اي كه برام داشت، با اين كارها كم كم از بين بره... هفته پيش با استاد مشاور تماس گرفتم و قضيه استاد راهنما رو بهش گفتم. گفت اون كلا همين طوريه. بايد براش lead time بذاري. مثلا abstract ات جايي پذيرفته شه و فقط تا يه مدتي براي ارسال اصل مقاله وقت داشته باشي. اون وقت بيشتر جدي مي گيره كار رو... با داداشي خارجكي هم يه روز صحبت كردم. خيلي راهنمايي ام كرد. استاد مشاور هم مرام گذاشت و وقتي ديد من اينقدر پريشونم، گفت بده من بخونم. گرچه اون هم تا امروز وقت نكرده بخونه!!! چهارشنبه عصر رويت كردم كه abstract يك مقاله ام پذيرفته شده. خيلي ذوق زده شدم! براي ثبت نام مقاله هم فقط تا june,15 وقت دارم. حالا تو اصل كار مشكل دارم كه اصلا اين كنفرانس خوبي هست يا نه؟ در به در دنبال يه كنفرانس خوب مي گردم. ولي از شانس من، براي اكثر كنفرانس ها 10-15 روز دير دارم اقدام مي كنم!

دو تا مقاله ام رو هم براي داداشي فرستادم كه مي گفت قابليت چاپ داره. معدل هام رو هم كه ديد، گفت خيلي راحت مي توني از كانادا پذيرش بگيري... آخر اين هفته هم با داداشي اينها شام رفتيم بيرون. شام قهرماني پرسپوليس رو دادم بهشون! فكر كنم پرسپوليس اول نشه، براي من يكي بهتر باشه! قطبي هم رفت. به نظر من كار خيلي خيلي خوبي كرد... اينجا با اين امكانات و اين سطح توقعات، كار كردن خيلي سخته. قطبي تو اوج اومد و تو اوج هم رفت... حداقل براي من يكي كه طرز واكنشش تو شرايط مختلف، واقعا آموزنده بود... يه جمله اي دو-سه روز پيش گفت كه واقعا تا هنوز دارم بهش فكر مي كنم... هر كه رفت، ماند و هر كه ماند، رفت...

سه چهار روز هم وقت گذاشتم و اولين مقاله رو انگليسي كردم. مشكل كيفيت سطح انگليسي شدنش هست كه نمي دونم خوب هست يا نه؟ آها! يه روز هم رفتم شريف پيش اون دانشجوي دكتري... مشكل اون مقاله سومي كه نمي دونستم بايد چيكارش كنم رو تا حد نسبتا زيادي برام حل كرد. خدا عمرش بده! همون روز هم رفتم پيش استاد راهنما و گفتم اگه وقت نداريد، من با استاد مشاور كار مي كنم كه اون هم خيلي راحت قبول كرد!

ديگه اينكه ديروز تو يه حركت انتحاري با چند تا از بچه هاي شركت، ناهار رفتيم جاده چالوس! خيلي باحال بود. فردا هم اگه مشكلي پيش نياد، پيش به سوي شمال...

چهارشنبه 1 خرداد 87

asemooni-e-man — Wed, 21 May 2008 06:54:44 GMT

ظاهرا اين استاد راهنما مي خواد با من لج كنه... سه شنبه نرفتم شركت، مقاله اول رو كه چند روز پيشش براش فرستاده بودم رو پيگير شدم، گفت يه نگاه كلي بهش انداختم، وقت نكردم كامل بخونمش... گفتم: اوكي، پس من هفته ديگه تماس مي گيرم. مقاله دوم رو هم بدو بدو آماده اش كردم و يك شنبه براش فرستادم. ديروز زنگ زدم بهش، مي گه وقت نكردم هنوز اولي رو بخونم!!! من هم عين بچه مثبت ها دوباره گفتم: اوكي، پس من هفته ديگه تماس مي گيرم!!! نمي دونم اين روند تا كي مي خواد ادامه داشته باشه؟!!! از اين هفته مي شينم سروقت انگليسي كردنشون... شايد كلا براي مقاله بيخيال استاد راهنما بشم... جمعه قرار بود يه مراسمي بريم كه زنگ زدم به داداشي، گفتند ما نمي ريم، چون خانم داداشي قلبش درد گرفته! اين ديگه دردسر جديد هست... رفتيم اونجا، حالش خيلي خوب نبود. كلي باهاش دعوا كردم كه مجبور شه قضيه رو جدي بگيره و بره دكتر... رفت و ظاهرا مشكل خيلي حادي نيست...

ديروز final زبان بود و فردا هم interview. سر listening اصلا تمركز نداشتم، كلا فكر كنم 5-6 تا اشتباه داشته باشم كه حداقل 5 تاشون تو Listening هست!!!

تو قسمت بعدي تزم به مشكل خوردم كه اصلا حل بشو نيست... اعصاب مصاب نذاشته براي ما!!!

يه روز هم با استاد آمار حرف زدم و قرار شد از شركتشون برام data بگيره... از خدا خواستم هر چي به صلاحه بشه...

پرسپوليس هم اول شد و كلي بار سنگين از روي دوش من برداشته شد... خدا مي دونه اين سه تا بازي آخر رو چقدر استرس داشتم... وقتي برد، تا پنج دقيقه من و خواهري فقط جيغ مي زديم و تو سر و كله هم مي زديم... خيلي حس شيريني بود، اون برد... زيباترين و مهيج ترين بازي عمرم رو ديدم... بيست دقيقه آخر بازي واقعا عصبي بودم... واكنش هام نسبت به گل نشدن اون همه توپ واقعا دست خودم نبود... اولين باري بود كه اصلا براي تيم بازنده دلم نسوخت!!!

مجبور شديم بعد از بردن پرسپوليس به بچه هاي شركت بستني بديم... گفتيم: تازه، قهرماني آسيا شام داره!!!! تو شركت، به استقلالي ها هم سقوط نكردنشون به دسته يك رو تبريك گفتيم! گفتيم خدا بهتون رحم كرد كه ليگ تموم شد، وگرنه اگه دو تا بازي ديگه مونده بود، حتما سقوط مي كردين!!!

پسردايي جان هم رفته بود ورزشگاه ... چقدر لذت بخشه براي من حرص خوردن سر بازي فوتبال!!!

دوشنبه 23 اردیبهشت 87

asemooni-e-man — Mon, 12 May 2008 11:58:56 GMT

باز هم مقاله و باز هم كار و باز هم كلاس زبان. روزهام توي اين سه چيز خلاصه شدند... گرچه بزرگترين لذت زندگي ام درس خوندن هست، ولي گاهي روزهام خالي اند... خالي از دوست داشتن و دوست داشته شدن... و چقدر سخته اين موضوع...

مقاله رو طبق گفته هاي استاد راهنما درست كردم و براش فرستادم. فردا- پس فردا مي رم سراغش تا ببينم چطور بوده... روي مقاله دوم هم دارم كار مي كنم... مقاله سوم هم كه خيلي احتياج به فكر كردن داره و من هيچ وقتي تا حالا براش نذاشتم. نتيجه اينكه فردا رو نمي رم شركت تا ببينم به سرانجام مي رسه آخر يا نه؟... آخر هفته گذشته رو با بچه هاي شركت رفتيم بيرون... خيلي خوش گذشت. مراسم خداحافظي يكي از بچه ها بود و غير مستقيم هم مراسم خداحافظي يكي- دو تا ديگه!!! مديرمون غيرمستقيم داره مي ره و چه سخته نبودن مديري كه من هر چه رشد كردم و هر چه بزرگ شدم، به اون مديون هستم... روزهاي تلخي رو مي گذرونم... روزهاي آخر با مدير بودن رو... و چه سخته تغيير...

پنج شنبه سر كلاس زبان به عنوان يك اسطوره معرفي شدم!‌ و چقدر جالبه جايي اسطوره ات بنامند و جايي نمونه يك انسان معمولي باشي...

تصميمم رو جدي گرفتم... من براي سال ديگه براي دكتري اقدام مي كنم... خيلي جدي... هم تو ايران و هم خارج از ايران... خيلي سخت بود گرفتن اين تصميم مهم... ولي مهم اينه كه بالاخره انجام شد...

هفته پيش بعد از مدت ها assistant بهم زنگ زد. گرچه براش خيلي احترام قائل هستم، اما حتي اون هم ديگه نمي تونه خوشحالم كنه...

جديدا يه تصميم استراتژيك ديگه هم گرفتم! اون هم اينه كه هيچ كس رو براي دفاع دعوت نكنم. البته هنوز خيلي ايده خامي هست و طبعا بعضي ها رو هم به هيچ وجه نمي تونم دعوت نكنم، مگه اينكه از جونم سير شده باشم!!!

شبي كه با بچه هاي شركت رفتيم بيرون، از خدا خواستم كه اگه بايد اون رو از تو ذهنم پاك كنم، چه بهتر كه از همين امشب اين اتفاق بيفته... فكر مي كنم خدا خيلي زود جوابم رو داد!

ديگه اينكه بعد از حدود دو سال سراغ يكي از دوست هاي قديمي ام رو گرفتم...

هيچ خبر خاص ديگه اي نيست... روزهايي آروم، با كمي چاشني غم... همين...

شنبه 14 اردیبهشت 87

asemooni-e-man — Sat, 03 May 2008 10:44:39 GMT

دو هفته گذشته همه اش درگير كار و درس بودم. حجم كار شركت خيلي زياده... شب ها هم خيلي كوتاه شده! روزي 60 تا دراز و نشست مي دم. براي مقاله ها مي خواستم با استاد مشاور كار كنم كه يه روز زنگ زدم، ديدم مادرش فوت كرده و خيلي داغون بود... به استاد زنگ زدم و با قرار شده فايل مقالات رو براي اون بفرستم. اين كار رو كردم و سه شنبه هم صبح رفتم دانشگاه و خدا رو شكر ايراد زيادي ازش نگرفت و فعلا بايد يه كم كامل ترش كنم و دنبال كنفرانس باشم... خيلي هم تاكيد داشت كه بذار يكي يكي... همه چي رو با هم انجام نده!

عصر هم رفتم دانشكده داداشي و بي خيال از اينكه اون بنده خدا ديرش شده، يه نيم ساعتي با دكتر ي حرف زدم!!! بعد كه ديدم چقدر عجله داشت، كلي شرمنده شدم! بعد هم رفتيم شمال. بماند كه ماشين تو جاده خراب شد و دو – سه ساعت تو هواي نسبتا سرد دم يه پايگاه امداد سيار بوديم و اون ها هم نتونستند ماشين رو درست كنند و در نتيجه ماشين رو بوكسور كرديم و مسافرت اين تيپي رو تجربه نكرده بوديم كه اون رو هم تجربه كرديم! خيلي لذت داشت 3 ساعت تو ماشين بوكسور شده بگيري بخوابي و ياد شهر بازي و ترن هوايي بيفتي!‌ حدود 2.5- 3 صبح رسيديم خونه و از خستگي بيهوش شديم. فردا هم حدود ظهر با دو تا ماشين و با مامان و بابا رفتيم رامسر. تو راه هم تو سي سنگان و نمك آبرود ايستاديم. فردا هم از صبح رفتيم جنگل هاي جواهرده... عالي بود... هوا سرد بود و اينقدر مه آلود كه هيچي رو نمي شد ديد... و حتي براي مني كه بارها اين صحنه ها رو ديدم، واقعا لذت بخش بود... عصر هم دريا و بيليارد!!! و بازار و ... جمعه صبح زود هم برگشتيم خونه... عصر هم راه افتاديم سمت تهران و حدود دو ساعتي هم تو ترافيك بوديم... خلاصه كه كلي خوش گذشت و بجز كمي دل نگروني براي داداش خارجكي مون، هيچ مشكلي نبود... اين هم ايشالله حل مي شه...

ارديبهشت قشنگ و زيباي من تو شمال بهشتي درست مي كنه ديدني... هنوز مست بوي بهار نارنج شمالم...