دو هفته گذشته همه اش درگير كار و درس بودم. حجم كار شركت خيلي زياده... شب ها هم خيلي كوتاه شده! روزي 60 تا دراز و نشست مي دم. براي مقاله ها مي خواستم با استاد مشاور كار كنم كه يه روز زنگ زدم، ديدم مادرش فوت كرده و خيلي داغون بود... به استاد زنگ زدم و با قرار شده فايل مقالات رو   براي اون بفرستم. اين كار رو كردم و سه شنبه هم صبح رفتم دانشگاه و خدا رو شكر ايراد زيادي ازش نگرفت و فعلا بايد يه كم كامل ترش كنم و دنبال كنفرانس باشم... خيلي هم تاكيد داشت كه بذار يكي يكي... همه چي رو با هم انجام نده!

عصر هم رفتم دانشكده داداشي و بي خيال از اينكه اون بنده خدا ديرش شده، يه نيم ساعتي با دكتر ي حرف زدم!!! بعد كه ديدم چقدر عجله داشت، كلي شرمنده شدم! بعد هم رفتيم شمال. بماند كه ماشين تو جاده خراب شد و دو – سه ساعت تو هواي نسبتا سرد دم يه پايگاه امداد سيار بوديم و اون ها هم نتونستند ماشين رو درست كنند و در نتيجه ماشين رو بوكسور كرديم و مسافرت اين تيپي رو تجربه نكرده بوديم كه اون رو هم تجربه كرديم! خيلي لذت داشت 3 ساعت تو ماشين بوكسور شده بگيري بخوابي و ياد شهر بازي و ترن هوايي بيفتي!‌ حدود 2.5- 3 صبح رسيديم خونه و از خستگي بيهوش شديم. فردا هم حدود ظهر با دو تا ماشين و با مامان و بابا رفتيم رامسر. تو راه هم تو سي سنگان و نمك آبرود ايستاديم. فردا هم از صبح رفتيم جنگل هاي جواهرده... عالي بود... هوا سرد بود و اينقدر مه آلود كه هيچي رو نمي شد ديد... و حتي براي مني كه بارها اين صحنه ها رو ديدم، واقعا لذت بخش بود...  عصر هم دريا و بيليارد!!! و  بازار و ... جمعه صبح زود هم برگشتيم خونه... عصر هم راه افتاديم سمت تهران و حدود دو ساعتي هم تو ترافيك بوديم... خلاصه كه كلي خوش گذشت و بجز كمي دل نگروني براي داداش خارجكي مون، هيچ مشكلي نبود... اين هم ايشالله حل مي شه...