پنج شنبه صبح رفتیم محضر اسناد تا کارهای خونه رو محضری کنیم...با داداشی و پدرخانمش...نمی دونم چرا هیچ حس خاصی ندارم...جدیدا هیچ چیزی خوشحالم نمی کنه..از اونجا رفتم جمهوری تا کارت عابر ابنکم رو که دو - سه هته پیش دستگاه خورده بود رو بگیرم، طرف می گه کارتت اینجا نیست، ممکنه دستگاه بعدا انداخته باشه بیرون (این دیگه از عجایبه!!!) از ظهر هم سردرد گرفتم افتضاح، تا شب خواب بودم.

جمعه با خانم داداشی رفتم استخر از اون طرف هم اومدیم خونه، خواهری رو ورداشتیم و رفتیم خونه داداشی... فکر می کنین چیکار کردیم اونجا؟! تو حیاط خلوت خونشون فرش شستیم (اونم تو این هوای سرد جمعه). شب هم رفتیم خونه پدرخانم داداشی...آخه تولدش بود، به بهونه تولد یه کادوی کوچیک گرفتیم تا از  زحمت هاش تشکر کرده باشیم.

امروز هم از صبح نشستم تو خونه، بیکار... شرکت که تعطیل شده، دانشگاه هم تقریبا همین طور...من هم از صبح تا حالا دارم game بازی می کنم...

پ.ن.1 : می ترسم...از اینکه همه حس هام رو از دست دادم...دیگه هیچ چی خوشحالم نمی کنه، حوصله خیلی ها رو ندارم، خیلی ها هم که عاشقشون بودم، خیلی معمولی باهاشون حرف می زنم...فکر می کنم دعای تحویل سالم این باشه که از این وضعیت دربیام...

پ.ن.۲: امروز تولد دخترخاله جان هست. احتمالا عصر میریم یه کادو براش بگیریم.

پ.ن.۳:

نرم نرمک می رسد اینک بهار

خوش بحال روزگار

ای دریغ از ما

اگر کامی نگیریم از بهار

يادتون مياد حدود يه ماه پيش گفته بودم مي خوام يه كاري بكنم، اگه درست شد، بهتون مي گم؟! من حدود 2 صبح (!!!!) امروز با 3 ميليون پول نقد صاحب خونه شدم!!!!!!! آخه آدم به ...من ديديد؟ البته هنوز سند مند نداريم ها! ولي يه خونه 44 متري تو تهران! ديگه تا خرخره ( مي دونيد دقيقا كجاست؟) تو قرض افتادم. (البته افتاديم، يعني من و خواهري)... اینقدر آخرهاش دیگه خسته شده بودم که فقط داشتم با موبایل  game  بازی می کردم!

اين سه روزي كه تعطيل بود، خيلي سريع گذشت، سريعتر از اون چيزي كه فكر مي كردم. پنج شنبه رفتم انقلاب و كتاب و ي ژ و ا ل ب ي س ي ك و كتاب م ط ل ب (با كدوم ت مي نويسند؟!) خريدم. قراره تو عيد ديگه خداي اين دو تا نرم افزار بشم! شب هم با خواهري و مامان تا 11.5 شب پياده تو خيابون ها مي گشتيم! يه شلوار لي هم خريدم. ديگه...ديگه...آها...جمعه ظهر مامان رو رسونديم ترمينال كه بره شمال. موقع برگشت هم من پشت فرمون بودم كه تو پونك يه ماشينه زد به من (اصلا فكر نكنيد كه من مقصر بودم ها! اون زيادي چسبونده بود به من). شنبه هم با خواهري اومديم خونه. فيلم چ ه ا ر ش ن ب ه س و ر ي رو بعد از يكسال ديدم. يكي دو تا فيلم زبان اصلي هم ديديم...ديگه ... ديگه...آها ديروز هم از ظهر رفتم دانشگاه، دفاع بچه ها...خيلي باحال بود. من تا حالا دفاع نديده بودم. با فرشته كلي مسخره بازي درآورديم. Assistant هم اومده بود... مي گفت من اينها رو ديدم، بيشتر استرس گرفتم! بعد از دفاع ها هم داداشي ما رو به استاد مهربونه معرفي كرد، استاد مهربونه بهم گفت كلاس چندمي؟ گفتم من سال پايينيه خانم فلاني هستم؟ باورش نمي شد، مي گفت من تا حالا فكر مي كردم تو سوم راهنمايي هستي!! (نامرد نكرد حداقل بگه اول دبيرستان). بعد هم كه كلاس استاد بود. حالا سر كلاس هي بچه ها زنگ مي زدند به من كه نمره هاي اون يكي درسه چند شده؟ راستي، نگفتم خودم چند شدم؟ شدم 19...هورا.....

روزها مي گذرند و من كمي بهتر از قبل شدم...بالاخره تونستم يه چيزهايي رو به اين مغزم بفهمونم... هميشه تغيير و تحول برام سخت بوده، ولي اين دفعه موفق شدم... assistant شنبه برام زنگ زده و ميگه خوشحالم كه بهتري... حتي اونم نمي دونه من فقط ظاهرم بهتر شده...ولي درونم؟!! شايد اين يك مدت رو بتونم دوره خلاء پس از درس بنامم...دوره اي كه مثلا مژي مي تونه بفهمه چي مي گم...دوره اي كه اول با اين خلاء شروع شد، ولي بعد با خيلي چيزهاي ديگه تموم شد... يه جور خونه تكوني قبل از عيد...گرچه هنوز به جواب نرسيدم، ولي نمي دونم چرا به آرامش رسيدم؟!!! دنبال راه حل مي گردم...

حالا كه درس هاي دانشگاه تقريبا تموم شده، فكر مي كنم هيچ چيزي براي گفتن نداشته باشم...

فكر مي كردم كاملا خوب شدم... ولي زهي خيال باطل...خيلي حساس شده بودم...چهارشنبه شب الكي الكي حرصم دراومد...پنج شنبه نرفتم اصفهان... شبش تا 1.5-2 صبح داشتم پروژه ام رو تموم مي كردم، صبحش ساعت 5 صبح داداشي هي اومد صدام كرد كه پاشو بريم...گفتم نمي يام...هي از اون اصرار و هي از من انكار...نمي دونم چم شده بود...ولي فقط مي خواستم تنها باشم...گرچه بهونه تحويل پروژه رو داشتم... خلاصه كه نرفتم....به محض اينكه اونها از خونه رفتند...بلند شدم و فقط گريه كردم...فقط گريه...بعد حدود 6-7 صبح بود كه رفتم سر پروژه ام...9 صبح هم فرشته اومد دنبالم، فايل هام رو ريختم تو لپ تابش و رفتيم دانشگاه...به assistant هم اس ام اس زدم كه مياي دانشگاه؟ گفت آره...تو دانشگاه با اون حال خرابم همه فهميدند يه چيزيم هست...(البته قبلش هم فهميده بودند... تو اين چند روز كه درگير پروژه بوديم...) جالب اينكه اون يكي assistant مي گفت آسموني اگه به خاطر پروژه اينقدر حالت بده، اصلا پروژه تحويل نده!!! نامرد اينقدر به پروژه ها هم گير داد كه نگو...من كه با دو تا پسر ها حدود 4 ساعت نشسته بودم سر پروژه تا درستش كنم...تو اين هيري ويري assistant هم اومده...هي گير داده كه چته؟ هي از فرشته مي پرسه اين چشه؟ فرشته هم مي گه نمي دونم به خدا! اين اصلا به من حرفي نمي زنه.. Assistant به فرشته مي گفت داره مي تركه از زور ناراحتي!!!! بعد از اين كه رفت، هي بهم زنگ زد و هي اس ام اس داد كه حالا بذار دو-سه روز بگذره...اگه بهتر نشدي، يه كاري مي كنيم!!!!

خلاصه اش اينكه بچه ها خيلي نگران حالم بودند...و اين خيلي خوشحالم كرد...شايد همينقدر كه كسي نگران حالم باشه، برام كافي هست...آرومم مي كنه...كلا تو دانشگاه گرچه اولش خيلي حالم بد بود، ولي بعد يكي دو ساعت خيلي بهتر شدم... با اون دو تا پسرها كه داشتيم مشكل پروژه ام رو حل مي كرديم،‌ بحث موبايل و گوشي جديد من و قيمت و  آهنگ و ....پيش اومد،‌ كلا مسخره بازي اي درآورديم كه نگو... طوري شده بود كه اون يكي assistant اه مي گفت آسموني، ‌اگه حالت بهتر شده، آهنگ موبايلت رو خاموش كن تا من پروژه ات رو تحويل بگيرم!!!! تو جمع بچه ها بودن خيلي حالم رو بهتر كرد...

پنج شنبه عصر و جمعه رو سعي كردم فقط فكر كنم و با خودم كنار بيام... خيلي خوب بود...تنهايي خيلي وقت ها دواي درد من هست...و اين دو روز تنهايي خيلي برام خوب بود....جمعه شب هم براي مامان اينها كه تو راه برگشت بودند، شام درست كردم...

پ.ن: ممكن است دو روز ديگه دوباره بزنه به سرم...