سلام. مامان اينها چهارشنبه رفتند شمال. البته قرار بود تا جمعه بمونن ها! ولي ديدند هوا داره خراب مي شه، گفتند زودتر بريم...چهار شنبه شب رفتيم خونه داداشي،‌ لپ تاپ رو ازش گرفتم، پنج شنبه ظهر رفتم خونه، و بردمش خونه. سريع هم رفتم خونه خاله تا بريم بهشت زهرا...چشمتون روز بد نبينه، چنان هوا يه دفعه سرد شد كه نگو   . ما هم با يه كاپشن پاييزي  ... عملا قنديل بستيم. خواهري كه از سرما يه گوشه كز كرده بود. من و دختردايي جان  هم عين اين يا ابالفضلي ها هي تو بهشت زهرا مي گشتيم تا غذاي گرمي... چيزي پيدا كنيم، بخوريم،‌ نميريم از سرما      !!! آخه من بدبخت تازه داشت گلودردم خوب مي شد. تو همين هيري ويري كه دنبال يه چيز گرم بوديم، يهو ديديم يه جا دارن آش رشته مي دن  .   ما رو مي گي...عين اين گدا گشنه ها رفتيم گفتيم آقا مي شه به ما هم آش بدين؟ گفت شرمنده، ظرف يه بار مصرفم تموم شده  . ما هم بدو رفتيم يه ليوان يه بار مصرف پيدا كرديم، رفتيم آش بگيريم . ايندفعه گفت شرمنده، آشم تموم شده     . گفتم خانم حالا نگاه كن، شايد چيزي مونده باشه! ته ظرفش رو جمع كرد و يه ملاقه اي پيداكرد و به ما داد.     حالا ما مونديم كه كي اول بخوره. از اونجا كه من عمرا تحت هيچ شرايطي غذاي دهن زده كسي رو نمي خورم، گفتم مريم، بذار اول من بخورم.    

خلاصه...زنده رفتيم بهشت زهرا...مرده برگشتيم...شب هم خونه خاله مونديم. كلي عكس ديديم، درس خوندم، و گفتيم و خنديديم تا بلكه خاله كم كم از اين روحيه در بياد. جمعه هم اومديم خونه و من بكوب نشستم سر مشق هاي كامپيوتريم...خدا رو شكر به يه جاهايي رسوندمش...

شنبه عصر هم رفتم سر كلاس حل تمرين. از شركت يه كم دير راه افتادم، خوردم به ترافيك...حالا بچه ها هم هي زنگ مي زنن كه بابا كجايي؟     يه ربع اول كلاس،‌ داشتم واسشون همين طوري هي حرف مي زدم، چند بار ديدم يكي از دخترها كه رديف جلو نشسته بود، هي به پاي من اشاره مي كنه، منم ديدم ضايع است حالا جلوي اين همه آدم عكس العمل نشون بدي،‌ به دختره محل نمي دادم ...پنج دقيقه بعد ديدم دختره ديگه تحمل نكرد، گفت استاد زير پاتون سوسكه!     منو مي گي...عين...از جام پريدم. خيلي خودم رو كنترل كردم كه جيغ نزنم. بعد با يه حالت ملتمسانه اي گفتم: بچه هر كي مي تونه، بياد اين رو بكشه!          (هنوز كه هنوزه، دلم براي خودم مي سوزه، با اون لحن ملتمسانه ام!) خلاصه اينكه يكي از پسرها اومد و اون جوونور مووزي رو كشت!   كلاس اين هفته بجاي يه ساعت، دو ساعت و نيم طول كشيد. يكي از بچه ها مي گفت: استاد، من سر كلاس استاد (استاد اصلي اين درس) هيچي نمي فهمم. هر چي كه مي فهمم، سر كلاس شما هست! من از ذوق، زير ميز استاد (همون جا استادي يا جا حرفي خودمون!) بشكن مي زدم!     

يك شنبه قرار بود از طرف شركت بريم كنفرانس لجستيك. بچه ها رفتند، ولي من واقعا كار داشتم، دودر كردم و نرفتم. گرچه اگه مي رفتم،‌خيلي خوب بود. غروب هم كه با فاطي (هم خونه ايم) رفتم آرياشهر، و 27 سري پرينتي كه بايد مي گرفتم،‌ رو گرفتم. بيشتر از هزار صفحه شد   . 7.5 – 8 شب بود كه رسيديم خونه. واقعا از سرما ليلك (به فتح لام دوم) بستيم.

ديروز-دوشنبه- هم كه دانشگاه بودم و ارائه سمينارمون كه تقريبا دو ساعت طول كشيد. ولي من اصلا از سمينار راضي نبودم. نمي دونم چرا اينقدر تپش قلب داشتم. گرچه اصلا استرس نداشت. ولي چند باري وسط سمينار تپق زدم. بعد از سمينار، بچه ها مي گفتند امروز خيلي عصبي بودي... خودمم نمي دونم چرا؟

پ.ن: هميشه سعي كنيد سر كلاس به ايما و اشاره هاي بچه ها توجه كنيد، شايد واقعا سوسكي، چيزي پشت سرتون باشه.  

سلام. دوشنبه تولدم بود. ولي اينقدر حالم بد بود كه اصلا نتونستم بيام و بنويسم...  سرما خوردم افتضاح. حدودا دو-سه هفته اي بود كه درگيري داشتم. ..با خودم نه ها! با source ويروس ها    (كه خواهري باشه )!! آخرش هم من كم آوردم و سرما خوردم!  البته الان بهترم... فكر كنم از مرگ در رفتم. اين هفته واسه من هفته فوق العاده شلوغي بود. مامان اينها كه براي مراسم اكبر اومدند تهران، پيش ما هستند و گرچه به من خيلي خوش مي گذره،  اما درس خوندن و كاركردن كنار اين همه مهموني رفتن و اينها، كلي وقت از آدم مي گيره... امسال براي تولد بزن و بكوب راه ننداختيم... (دليلش رو كه مي دونيد حتما!). ولي كادوها رو گرفتم     . حالا تو شركت هم قراره كه تولد بگيريم، البته مي افته براي آخر هفته ديگه...ديشب خونه مامان خانم داداشي دعوت بوديم، و از اونجا كه خواهر خانم داداشي تولدش 24 ام آبان هست و دو روز از ما كوچيكتر هست (البته دو سال بزرگتر هست)! مامانش لطف كرد و برامون تولد گرفت. كلي هديه هم اونجا گرفتم. واقعا سورپرايز شدم. چون اصلا انتظار نداشتم...

هفته ديگه سمينار دارم...كلي هم مشق...+ كلاس حل تمرين+...(ديگه چي بود؟ يادم رفت!). خدايا آخه من چيكار كنم با اين همه كار و وقت كم؟

پ.ن.1: من 23 ساله شدم.

پ.ن.2: واقعا بعضي وقت ها بعضي ها كارهايي مي كنن كه من رو تا يك عمر مديون خودشون مي كنند. از جمله دختر ایرونی عزیزم كه خيلي خيلي لطف كرده  و تو وبلاگش واسم تولد گرفته . دختر ايروني گل، يادت رفت روز تولدت رو بهم بگي كه حداقل كمتر شرمنده ات شم!

تولدم مبارک....

سلام. ديدين وقتي كه يه بار n كيلويي رو از روي شونه هات ورمي دارن، چقدر حس خوبي بهت دست مي ده؟ من هم الان دقيقا همين حس رو دارم...ديروز كلاس خدا رو شكر به خوبي تموم شد. من هم بر عكس اينكه يه ساعت قبل از كلاس از زور استرس واقعا صداي قلبم رو مي شنيدم و اصلا نفس نمي تونستم بكشم،‌ خيلي سعي كردم خونسرد سر كلاس برم. اولش جمع كردن كلاس يه كم برام سخت بود. ولي خدا رو شكر، تونستم و بعدش از بچه ها شنيدم كه خيلي مسلط و با طمانينه كلاس رو اداره كردي!!! خودم باورم نمي شد. البته بگم ها، من تا رفتم سر كلاس و استاد من رو به عنوان استاد حل تمرين معرفي كردند، همه بچه ها يواش داشتند مي گفتند: وايييييي...چقدر كوچولو.....و تو فاصله اي كه من برم ته كلاس، همه دختر ها و پسر ها بر و بر من رو نگاه مي كردند!! تا رفتم ته كلاس نشستم، دو سه تا از دخترها كه من باهاشون تلفني در مورد رشته و دانشگاه صحبت كرده بودم –ولي تا حالا نديده بودمشون- اومدن باهام صحبت كردن و سلام و احوال پرسي و شماره تلفن گرفتن و ... بعد هم كه كلاس رو شروع كردم. كلاس حدود 1:15 ساعت طول كشيد، و من خيلي خونسرد تمرين ها رو براشون حل مي كردم. جاي جالبش اين بود كه يه جا من يه عبارتي رو مساوي صفر قرار دادم، ولي واقعا يادم رفته بود كه چرا اين مساوي صفر مي شه؟ يهو يكي از دخترها پرسيد: استاد،‌ چرا اين مساوي صفر شد؟ من هم بدون مكث گفتم: سوال خوبيه! كي مي تونه جواب اين خانم رو بده؟!!! كه يكي از پسرها جواب رو گفت. من هم سريع به دختره گفتم: اگه متوجه نشديد، يه بار ديگه بگم!!!!....خدائيش اگه پسره نمي گفت، ضايع مي شدم. ولي از سرعت واكنش خودم خوشم اومد.

خلاصه اينكه جلسه اول كلاس ختم به خير شد...

بچه ها! من وقت خيلي كم دارم...كسي وقت اضافي نداره به من قرض بده؟ من واقعا به حدي رسيدم كه براي دقيقه هام هم برنامه دارم...خيلي كار دارم...خوبه حالا اول ترم هست...آخر ترم اوضاع من چطور مي خواد بشه رو نمي دونم!!!