خاطره ها هميشه قشنگند. هميشه يادآور روزهاي خوب و بدي هستند كه قبلا داشتيم. بعضي ها فقط با خاطره هاشون زنده اند. امروز براي من روزي هست كه هيچ وقت نمي تونم فراموشش كنم. 25 مرداد 83 نقطه عطف زندگي من بود. شايد براي خيلي ها قابل درك نباشه. ولي براي من واقعا عزيز هست. من تا آخر عمر اين روز رو عزيز خواهم داشت. دقيقا دو سال پيش،‌ من براي اولين بار موقتا از مامان بابا جدا شدم. البته اون موقع خيلي گرم بودم و چيزي نمی فهمیدم. من دو سال پيش حدود ظهر (اگه اشتباه نكنم،‌1.5 بعد از ظهر) بليط گرفتم و اومدم تهران،‌ پيش دو تا داداشي ها تا برم كارآموزي. خود كارآموزي هيچ ارزش افزوده اي برام نداشت. چون از لحاظ علمي من واقعا هيچ چيزي ياد نگرفتم، ولي خيلي چيزهاي ديگه ياد گرفتم. من مستقل بودن، تنها بودن، تنها فكر كردن، تنها عمل كردن، و خيلي از آداب هاي اجتماعي رو ياد گرفتم كه تا اون موقع چون پيش مامان بابا بودم، هيچ وقت فرصت نمي شد كه من بخوام به اونها فكر كنم و اونها رو ياد بگيرم. تنها بودن به من اين فرصت رو داد تا بزرگ بشم، محبت كردن رو ياد بگيرم، ياد بگيرم كه تو اين دنيا هيچ چيزي باارزشتر و برتر از خانواده وجود نداره (چيزي كه تا قبل از اون، بهش ايمان نداشتم)، و خيلي چيزهاي ديگه. واقعا نقطه عطف زندگي من بود...

من از شهر كوچكم بيرون اومدم تا دنياي بزرگتري رو ببينم. درسته كه اون موقع دنياي من به تهران ختم مي شد،‌اما مسيري رو پيش روم قرار داد تا ياد بگيرم كه تو زندگي بايد هميشه درحال تلاش باشي تا پيشرفت كني. امروزت بايد با ديروزت فرق داشته باشه. بايد هر روز از ديروزت بيشتر بفهمي. بايد... بايد... و خيلي بايدهاي ديگه اي كه از اون تاريخ به بعد من خيلي بيشتر به اونها دقت مي كردم، من ديگه مثل بچه خرخون هايي نبودم كه تمام دنياشون درس خوندن باشه (گرچه هنوز هم عاشق درس خوندن هستم)، ولي يه چيزهاي ديگه اي هم برام مهم شدند....

خلاصه كه نمي دونم، ولي كلا خاطره خيلي خوبي از اون روزها دارم (گرچه جديدا ياد گرفتم كه نبايد تو خاطره ها زندگي كرد).

ديروز تو شركت يه كار جديد كرديم. يك مكعب مربع توخالي كشيديم . يك بعد اون دو درونگرايي گذاشتيم، يه بعد رو خلاقيت و يه بعد رو هم كارايي. بعد موقعيت بچه ها رو تو اين مكعب مربع قرار داديم. مي بينيد كه دست ما خيلي باز بود تو انتخاب. و بعد يك level بالاتر رو هم ديديم. به همه يه برگه اي داديم كه حاوي اسامي آدما بود تا هر كسي از صفر تا صد به خودش و ديگران براي پنج مشخصه درونگرايي، صبر و تحمل، نقش آفريني، زود رنجي و صداقت نمره بده. بعد متوسط نمره هاي ديگران به هر فردي منهاي نمره خودش، رو با نمره خودش مقايسه كنيم. از طرفي هم اينها با يه نرم افزار شبیه سازي كنيم و روي شخصيت آدم ها دو به دو مقايسه داشته باشيم و در level بالاتر هم پارتيشن بندي آدم ها رو برطبق اين آناليز انجام بديم، كه آدم هايي كه شبيه هم هستند رو تو يه دپارتمان قرار نديم، اونها رو تو دپارتمان هاي مختلف بذاريم.

نتيجه كار رو هر وقت معلوم كرديم، بهتون مي گم.

همه مي دونن كه من عشق سريال پرستاران هستم. من واقعا خيلي فيلم و سريال كم مي بينم، چون اصلا وقت نمي كنم و حوصله فيلمي كه درست رو فيلم نامه اش كار نشده باشه رو هم ندارم. من فقط پرستاران و راه شب رو مي بينم و ديگه هيچ. ديشب همزمان نرگس و پرستاران با هم شروع شد. تو اين خونه دانشجويي، همه چيز رو من آوردم. يخچال، تلويزيون رنگي، مبل و ... . ديشب سر اينكه نرگس ببينيم يا پرستاران، با فاطي كمي بحثم شد، و از اونجا كه من (از همون 25 مرداد 83) خيلي متحول شدم و سر چيزهاي الكي با كسي (كه مخصوصا از نظر من ارزشش رو نداشته باشه) بحث نمي كنم ديشب من از پرستارانم گذشتم، ولي به نشانه اعتراض، نشستم و نرگس هم نديدم. هرچي گفت كه من وجدان درد مي گيرم كه تو نبيني، گفتم من اين سريال هاي آبكي رو نمي بينم و گرفتم خوابيدم. اگه چند سال پيش بود،‌ محال بود كه سر يه همچين چيزهايي كوتاه بيام، ولي حالا... نمي دونم، حس مي كنم با هر آدمي بايد درحد خودش حرف زد، به بيشتر از ظرفيتش. من با يه بار نديدن پرستاران نمي ميرم، ولي اون مي بايست اينقدر شعورش رو مي داشت كه ببينه همه چيز اين خونه رو من آوردم و گذاشتم تو اين خونه، پس بايد كمي به من حق بده كه فيلمي كه هفته اي يكبار مي ده رو انتخاب كنم، تا فيلمي كه تا دو ماه ديگه هر شب داره مي ده. نمي دونم دارم اشتباه ميكنم يا نه؟ يكي كمكم كنه...

 

پ.ن.1: گاهي وقتا حس مي كنم كه من خيلي زود كوتاه مي يام، و اين اصلا درست نيست. بعدها اگه ازدواج هم كردم، اين ممكنه برام مشكل ساز بشه. ولي در حد خودم هم نمي دونم كه بخوام سر اين چيزها با كسي (اونم اون دختره )بحث كنم...واقعا اين جور وقتا بايد چيكار كنم؟

ديروز غروب كه اومدم خونه فرشته از بچه هاي كارشناسي ارشد بهم زنگ زد و براي عروسيش كه پنج شنبه هست دعوتم كرد. البته كل بچه هاي كلاس رو دعوت كرد. احتمالا همه ميريم عروسي. فقط مونديم كه براش چي بگيريم. فكر مي كنم خوش بگذره. چند روز پيش نمره سمينار كارشناسي ارشد رو دادن. شدم 19.2 . واقعا خستگش تو تنم موند. من براي اين سمينار حدود 2 -2.5  ماه واقعا زحمت كشيدم. از 7 صبح تا 6.5 غروب كه سر كار بودم. بعد تازه مي رفتم سراغ سمينار تا حدود 12 -12.5 شب. خيلي از شب ها وقت نمي كردم شام بخورم . خيلي از شب ها هم تخم مرغ يا نون و پنير مي خوردم. البته خوبيش اين هست كه شدم نمره اول كلاس .بچه ها اكثرشون 15 – 16 شدند. درسته كه مي تونستم با 30 – 40 هزار تومن سرشو هم بيارم و بدم همه كاراشو بيرون انجام بدن. ولي اونطوري هيچ ارزش افزوده اي برام نداشت. من هيچ چي ياد نمي گرفتم و اين اصلا برام خوشايند نبود.

 

براي من كه كامپيوتر هم نداشتم، كار خيلي سخت تر بود. چون من لپ تاب داداشي رو مي گرفتم و باهاش كار مي كردم. و وقت هايي كه اون لپ تاب رو احتياج داشت، واقعا مي موندم كه حالا چيكار كنم. خدائيش بدون كامپيوتر بودن اونم براي يكي كه همش كارش با كامپيوتر هست، خيلي سخت هست.

 

از اول مرداد كه امتحان ها و درس و دانشگاه فعلا تعطيل شده، هيچ كار مفيدي انجام ندادم. روز ها خيلي سريع و بدون اينكه هيچ ارزش افزوده اي برام داشته باشه، ميگذره. هنوز مقاله هاي رو شروع نكردم، استاد راهنمام رو انتخاب نكردم، كار روي ادبيات موضوعم رو اصلا شروع نكردم و .... تو فكر خريد يه كامپيوتر براي خونه دانشجوئيم هستم. چون درست كردن اون لپ تاب قديميه حدود 400 – 500 هزار تومن برام آب مي خوره و اصولا آفتابه خرج لحيم كردن هست.تا ببینیم چی میشه...

امروز هيچ اتفاق خاصي نيفتاد فقط داداشي اومد و موبايلم رو كه از سه شنبه خونه داداشي جا مونده بود رو بهمون داد. اون ۸-۹ ماه كه من تنها بودم امكان نداشت كه چيزي رو جايي جا بذارم. ولي حالا يه هفته كلاه... يه هفته موبايل... خدا عاقبتمون رو به خير كنه غروب شيوا (دوست دخترعموم: آذر) زنگ زد بهم و كلي از صنايع ازم پرسيد. حدود نيم ساعت من چرت و پرت تحويل خانم مي دادم. ولي خدائيش حالا كه فكر مي كنم مي بينم كه صنايع هم عجب رشته اي هست ها. من چه تو ليسانس و چه حالا كه خيرسرمون داريم فوق مي خونيم خيلي باهاش حال مي كردم. هر خالي اي كه مي بستم رو به اسم صنايع تموم مي كردم. به شيوا هم گفتم كه اولين رمز تو اين رشته خالي بندي هست بنده خدا كف كرده بود.

پنج شنبه رسما رفتم فلسطين دنبال عينك... شب رفتيم پيش داداشي و جمعه رو هم اونجا بوديم. تنها اتفاق مهم، بلال خوردن بعد از حدود يك سال بود! چقدر مزه داد. آخر شب هم نرگس كه با اينكه هيچ حسي نسبت بهش ندارم، حالمو گرفت. تمام صحنه هاي فيلم قبلا برامون اتفاق افتاده بود. سال ۷۸، فوت بابابزرگ. گريه م گرفته بود. بعد از فيلم، هر كسي يه گوشي پيدا كرد و رفت براي مامانش زنگ زد. چقدر تو اون لحظه وقتي خودم رو جاي نرگس و نسرين مي ذاشتم، احساس بدبختي مي كردم. خدا كنه هيچ وقت براي هيچ كس چنين چيزي پيش نياد. ديروز تو شركت كلي كار داشتم... خيلي سرم شلوغ بود...

پ.ن.۱: بعد از تموم شدن ترم (۳۱ تيرماه) ذهنم درگير پايان نامه شده. با يه استادي مي خوام بردارم كه خيلي كاردرست هست، و رو يه موضعي مي خوام كار كنم كه تو ايران فكر مي كنم فقط ۱-۲ نفر روش كار كردند. خيلي كار داره، ولي وقت نمي كنم استارتش رو بزنم!!! يه مقاله اي هم هست كه با مديرگروهمون تو دانشگاه ليسانس شروع كردم كه كار كنم، و لي اون هم هنوز به هيچ جا نرسيده. اميدوارم تو اين تابستون بتونم به يه جايي برسونمشون.

 

پ.ن.۲: آخر هفته داريم مي ريم شمال. چقدر دلم هواي اونجا رو كرده. دارم واسش لحظه شماري مي كنم...خونه...دريا...مامان...بابا...بچه ها...هوا....بازم مامان...